Pazar, Kasım 24, 2013

Tanrılar ve barikat.


Sanki ikimizin içinde aynı anda bir ejderha uyanıyor ve dışarı çıkmak için sigarasını ateşliyordu. Hayat 41 derece ateşle gülmek gibiydi. Yan yanayken sürekli birbirimizi tedavi etmeye çalışıyorduk ve yaralarımız en az bir insan boyundaydı. Durmadan ve hep virane bir evin bozuk musluğu gibi kan kaybediyorduk. Kimse görmüyor, duymuyor en beteri önemsemiyordu. “Sevgilim bugün ruhunun neresine çivi çakıp onarmamı istersin?”      

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...